پژواک بی صدایی ...

سفری که به آن دست زده ام در درون من است. مثل گردش خون در رگها آنچه می بینم درون خودم است و آنچه تهدید به نظر می رسد پژواک ترسم در قلب من است. کارتنکی که آنجا تنیده، کارتنک درون من است. پرندگانی که بالای سر جیر و ویر می کنند، پرنده هایی هستند که در ذهنم پرورده ام. این تصاویر در ذهنم می جوشند و ریشه می دوانند.
انگار که ضربان قلب پر طنینی به جلو هلم می دهد، در میان جنگل همچنان پیش می روم. کوره راه به جای خاصی می رسد، منبع نوری که تاریکی را کش می دهد، جایی که پژواک بی صدایی به آن می رسد. لازم است به چشم خودم ببینم آنجا چیست...
نامه ای مهر و موم شده و شخصی، پیامی رازآمیز به خودم را همراه دارم...

"کافکا در کرانه-هاروکی موراکامی"